Klemens Gerner

Lekarz, docent chorób wewnętrznych
22.11.1892 03.11.1952 Serock

Biografia

Klemens Gerner, urodzony 22 listopada 1892 roku w Serocku, był polskim lekarzem i nauczykiem medycznym. Syn Karola Gernera i Apolonii z Ossolińskich, uzyskał wykształcenie medyczne na Uniwersytecie w Kazaniu, gdzie w 1914 roku uzyskał tytuł lekarza. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii rosyjskiej i wysłany na front rumuński, gdzego pracował w lazarecie zakaźnym. Pod koniec 1917 roku przeszedł do polskiego II Korpusu Wschodniego, pełniąc funkcję lekarza naczelnego brygady artylerii i uczestnicząc w bitwie pod Kaniowem, gdzie został przez Niemców pojmaniem i więziony do listopada 1918 roku.

Po odpuszczeniu powrócił do Warszawy, gdzego rozpoczął pracę w Szpitalu Przemienienia Pańskiego na oddziale chorób wewnętrznych jako asystent dr. Edwarda Orłowskiego. Równocześnie kontynuował naukę na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując w 1919 roku dyplom doktora medycyny. Dzięcemu stypendium naukowemu wyjechał do Paryża, gdzie przez sześć miesięcy studiował hematologię i bakteriologię pod kierunkiem znanych naukowców: Bruno Roussiego, Erwina Payrego i Félixa d’Hérellego.

Po powrocie do Polski został powołany do Wojska Polskiego, gdzie przez trzy lata pełnił funkcję komendanta szpitala zakaźnego. W 1922 r. przeszedł do rezerwy i ponownie rozpoczął pracę w Szpitalu Przemienienia Pańskiego, a także w Zakładzie Anatomii Patologicznej Uniwersytetu Warszawskiego u boku Józefa Hornowskiego. W 1924 r. objął stanowisko starszego asystenta w I Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzigo pracował do 1934 r., gdy wygrał konkurs i został dyrektorem Szpitala św. Stanisława w Warszawie. Podczas mobilizacji we wrześniu 1939 r. został skierowany do szpitala wojskowego w Zamościu, a po upadku kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Po miesiącu został zwolniony i powrócił do Warszawy, gdzgo władze okupacyjne powołały go na dyrektora szpitala zakaźnego przy ul. Chocimskiej 5.

W czasie Powstania Warszawskiego był lekarzem naczelnym Obwodu Mokotów, uzyskał stopień podpułkownika i używał pseudonimu „Bakcyl”. Po zakończeniu II wojny światowej sprawował funkcję dyrektora szpitala zakaźnego aż do śmierci w 1952 roku. W latach 1945-1949 prowadził kursy z zakresu epidemiologii, a w 1949 stanie nałożyło na niego tytuł docenta chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Warszawskim.

Gerger był także aktywnym działaczzem naukowym - był prezesem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego w latach 1946-1952 oraz korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego od 1951 r. Jego prace naukowe obejmują ponad 34 publikacji, w tym znaczną monografię o durzu plamistym, przygotowaną wspólnie z Julianem Walawskim. Przeprowadził badania nad występowaniem dodatniegoo czynu Wassermanna u pacjentów z durzem plamistym oraz ustalił stałe występowanie tętna dwubitego u młodych pacjentów. Za zasługi wojskowe otrzymał m.in. Krzyż Walecznych w 1921 r., a w 1952 r. Złoty Krzyż Zasługi oraz Medal międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”.

Klemens Gerner został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Prezes Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego w latach 1946-1952
Docent chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Warszawskim od 1949 r.
Monografia o durzu plamistym, przygotowana wspólnie z Julianem Walawskim
Badania nad występowaniem dodatniegoo czynu Wassermanna u pacjentów z durzem plamistym
Otrzymanie Krzyża Walecznych w 1921 r.

Ciekawostki

Używał pseudonimu „Bakcyl” podczas Powstania Warszawskiego
Po upadku kampanii wrześniowej został więziony przez Niemców przez miesiąc
Pracował w szpitalu zakaźnym podczas całego okresu walk o Warszawę w 1939 r.

Udostępnij